Hoofdzonden en andere zelfportretten
Er wordt wel gezegd dat íeder portret van
een portretschilder
een zelfportret is. Niet qua
gelijkenis natuurlijk,
maar omdat het in de
stijl en techniek is gemaakt waar de schilder zich
vele jaren in
heeft bekwaamd. Het daadwerkelijke zelfportret kent een lange traditie,
vrijwel iedere schilder heeft zichzelf meermalen
uitgebeeld. Het voordeel is dat de
schilder dezelfde is als degene die het moet beoordelen en daarmee
geeft het de schilder veel vrijheid; de gelijkenis is ondergeschikt aan
de kwaliteit van het schilderij en het portret hoeft niet
noodzakelijk te
complimenteren.
Het portret rechtsboven
wordt in
vier fasen
getoond op de pagina 'Werkwijze /
Tarieven'. Het portret rechtsonder is als pendant geschilderd
voor het portret van mijn
dementerende moeder (zie 'Vrij werk').
'De Roze
Bril' uit 2009 is een
metafoor
met een knipoog naar mijn persoonlijke situatie; na jaren van parttime
portretschilderen start
ik eind
2008 voor mezelf, zet m'n 'roze' bril af en dan
blijken er allerlei crises te zijn uitgebroken!
De Zeven Hoofdzonden
De hoofdzonden zijn in de kunsten
talloze
keren als thema gebruikt, met
als bekendste waarschijnlijk 'De Goddelijke Comedie' van Dante
Alighieri (... of is het toch de film
'Se7en' met Brad Pitt?). Zelfs Unilever geeft zijn ijsjes de namen van de zeven hoofdzonden.
De morele les van deze hoofdzonden
is in
de zesde eeuw vastgelegd door
paus Gregorius I. Een waarschuwing aan de volgelingen van de kerk: 'Dit
gedrag leidt tot eeuwig vagevuur!'
Het is een doorwrocht
verhaal, ook al geloof je niet in
een eeuwig vagevuur.
Meebuigen als het riet, minder egocentrisme, meer relativering en
discipline.
Niet onverstandig. Ik herken mezelf wel enigszins in alle zeven, maar heb ze wel met een vette
knipoog bedoeld te schilderen.
Vorm
...
Uitgangspunt was een serie
portrettten in ieder van de drie
primaire kleuren (geel, blauw en rood) en de drie secundaire kleuren
(oranje, groen en paars), met een
kleurloos (grijs) portret in het midden. Daarnaast moest ieder
schilderij, voor de samenhang, één hand
bevatten.
... en inhoud
De wortel van alle zonde is (1)
hoogmoed;
de trotse, ijdele mens die
door iedereen wil worden geprezen. Omdat die zoektocht naar aandacht
meestal niet wordt beantwoord,
leidt dit tot teleurstelling die uitmondt in (2) jaloezie en (3) woede.
Wat dan nog anders te doen dan verbitterd
(4) bij de pakken neer te zitten. Men houdt vast aan wat men heeft
opgebouwd, deelt niet meer met anderen en
wordt dus (5) vrekkig in het besteden van tijd, aandacht en geld om zo
te kunnen zwelgen in (6)
onmatigheid en (7) wellust.
