Hoofdzonden en andere zelfportretten

Het zelfportret kent een lange traditie, vrijwel iedere schilder heeft zichzelf meermalen uitgebeeld. Het voordeel is dat de schilder dezelfde is als degene die het moet beoordelen en daarmee geeft het de schilder veel vrijheid; de gelijkenis is ondergeschikt aan de kwaliteit van het schilderij en het portret hoeft niet noodzakelijk te complimenteren. Overigens wordt wel gezegd dat íeder portret van een portretschilder een zelfportret is. Niet qua gelijkenis natuurlijk, maar omdat het in de stijl en techniek is gemaakt waar de schilder zich vele jaren in heeft bekwaamd.

Het portret linksboven wordt in vier fasen getoond op de pagina 'Werkwijze / Tarieven'. Rechtsboven staat 'Lachen', een parodie op portretten met ontblote tanden. Over het algemeen wordt zo'n Big Smile al snel een rare grimas, maar deze overdrijving pakt toch eigenlijk wel erg goed uit. En 'De Roze Bril' uit 2009 is een metafoor met een knipoog naar mijn persoonlijke situatie; na jaren van parttime portretschilderen start ik eind 2008 voor mezelf, zet m'n 'roze' bril af en dan blijken er allerlei crises te zijn uitgebroken!

De Zeven Hoofdzonden

De hoofdzonden zijn in de kunsten talloze keren als thema gebruikt. Van 'De Goddelijke Comedie' van Dante Alighieri tot de film 'Se7en' met Brad Pitt. Zelfs Unilever geeft zijn Magnum-ijsjes de namen van de zeven hoofdzonden. De morele les van deze hoofdzonden is in de zesde eeuw vastgelegd door paus Gregorius I. Een waarschuwing aan de volgelingen van de kerk: 'Dit gedrag leidt tot eeuwig vagevuur!' Het is een doorwrocht verhaal, ook al geloof je niet in een eeuwig vagevuur. Meebuigen als het riet, minder egocentrisme, meer relativering en discipline. Niet onverstandig.

Vorm ...

Uitgangspunt was een serie portrettten in ieder van de drie primaire kleuren (geel, blauw en rood) en de drie secundaire kleuren (oranje, groen en paars), met een kleurloos (grijs) portret in het midden. Daarnaast moest ieder schilderij, voor de samenhang, één hand bevatten.

... en inhoud

De wortel van alle zonde is (1) hoogmoed; de trotse, ijdele mens die door iedereen wil worden geprezen. Omdat die zoektocht naar aandacht meestal niet wordt beantwoord, leidt dit tot teleurstelling die uitmondt in (2) jaloezie en (3) woede. Wat dan nog anders te doen dan verbitterd (4) bij de pakken neer te zitten. Men houdt vast aan wat men heeft opgebouwd, deelt niet meer met anderen en wordt dus (5) vrekkig in het besteden van tijd, aandacht en geld om zo te kunnen zwelgen in (6) onmatigheid en (7) wellust.

Publicatie in Atelier Magazine 151

Meer tekst en uitleg over De 7 Hoofdzonden leest u in Atelier Magazine van maart/april 2011. Het artikel van 6 pagina's kunt u als PDF lezen door op de cover van het magazine hiernaast te klikken.

Puzzelontwerp

Een bekend spellenontwerper heeft een tijdje terug plannen gemaakt voor het op de markt brengen van de Hoofdzonden als legpuzzel. Hiernaast daarvan het ontwerp. Bij de puzzel verschijnen teksten van Haags dichter Gerrit Vennema. Helaas is onduidelijk wat de status is van het project.