Zelfportret 2018

‘Blauw zelfportret’, 50×40 cm, 2018

Remigius Narcissus

Narcissus, zo wil de Griekse mythologie, werd zó verliefd op zijn weerspiegeling in een poel water, dat hij vergat te eten en te drinken. Met de dood tot gevolg. De titel van deze pagina is -met enige zelfspot- een variant op mijn doopnaam Remigius Franciscus.

Natuurlijk is een zelfportret een beetje een ego-statement. Al was het maar om te laten zien dat ik kan schilderen. Mijn ego is gek op complimentjes. Maar als model voor mijn zelfportretten ben ik meestal een vorm, een acteur. Handig, altijd bij de hand.

Voordeel van het zelfportret is dat er geen onenigheid bestaat tussen schilder en model. Ik ben het per definitie altijd met mezelf eens. Ik kan het met mijn eigen gelijkenis zo bont maken als ik zelf wil. En wat mij als schilder interessant lijkt, voer ik als model graag uit.

Zelfportret 2010

‘Blauw t-shirt’, 50×40 cm, 2010

Als trouwens niet de gelijkenis voorop staat, maar meer de situatie of een uitvergrote karaktertrek, spreken we van ‘tronies’. Veel van mijn zelfportretten zie ik dan ook als tronies.

Maar in deze eerste twee portretten heb ik mijzelf wel degelijk gelijkend willen schilderen. De meest recente vooral als studie naar mijn eigen veroudering. In 2010 maakte ik ‘Blauw tshirt’. Een beetje te flets uitgepakt. De versie uit 2018 moest meer contrast en verzadiging krijgen.

Ik poseerde in hetzelfde blauwe tshirt (onder de hoodie). Het is wel een beetje sleets geworden. Maar ik leg ’t weer in de kast voor over acht jaar.

 

Vervreemding in zwart/wit

Zelfportret in zwart/wit

‘Uitkijken!’, 50×120 cm, 2016

Speurende strakke koppen in donkere motorbrilletjes. Volgens de titel zijn ze aan het ‘Uitkijken!’ Maar voor wat dan? Die ene badgast kijkt je recht aan! Raar sfeertje.

‘Uitkijken!’ volgde op acht voorstudies op papier, die op hun beurt weer voort kwamen uit een serie van 150 foto’s (mijn camera laat zich bedienen met een infrarood-afstandsbediening). Veel transparante lagen medium met grafietgrijs en daarna de karakteristieke en hoekige vormen en contouren aangezet met acrylmarkers. De motorbril gebruikte ik eerder in zelfportret ‘De Roze Bril’.

 

Breda’s Museum

Zelfportret met hoodie

‘Beperkt zicht’, 80×100 cm, 2016

Begin 2016 organiseerde Dutch Master Painters in het Breda’s Museum een tentoonstelling over portretkunst in Nederland. Ik mocht er hangen met 16 portretten. Op een drafje maakt ik dit zelfportret met hoodie. Net op tijd klaar gelukkig. Lekker groot, want je wilt opvallen in zo’n museumzaal. Maar voor een museum is dit een bescheiden maatje hoor. Nu weer terug in m’n atelier staat het daar knap in de weg.Is het niks voor bij u boven de bank?

Hier leest u meer over mijn expositie in het Breda’s Museum.

 

Verticaal

zelfportret Palet

‘Lachen!’

Zelfportret handenstudie

‘Luister …’

‘Lachen!’ (2010) is gemaakt als kritiek op de noodzaak van een ontbloot gebit bij onze tegenwoordige selfies en snapshots. Probleempje met die ironie, is dat dit eigenlijk wel een grappig portret is geworden. En dus is het als kritische noot mislukt. Ik had het vooraf veel grimmiger in m’n hoofd.

Een uitgebreid artikel over de opbouw van dit hyperblije portret, vindt u als downloadable PDF in de archief-sectie alhier.

Het andere langgerekte portret -‘Luister …’ (2012)- is meer een handenstudie. Het hangt als conversatiestuk (‘sssst’) boven een Amsterdamse eettafel.

 

 

In de stijl van …

Zelfportret in de stijl van Chuck Close

In de stijl van Close, 90×60 cm

In het verleden heb ik voor Atelier Magazine een aantal artikelen geschreven en geschilderd. Voor ‘In de stijl van Chuck Close’ (2014) maakte ik een zelfportret als studie, alvorens ik de geleerde lessen toepaste op een portret van mijn toen zes maanden oude niet-biologische kleinzoon ‘Mels Remigius’.

Ik heb er een webpagina over gemaakt en een archief-item, waarin een heel bijzonder gemonteerde foto staat van half-schilderij / half portretfoto. Vanzelfsprekend is daar ook de PDF van het artikel te downloaden.

 

 

De 7 Hoofdzonden

De hoofdzonden zijn in de kunsten talloze keren als thema gebruikt. Van ‘De Goddelijke Comedie’ van Dante Alighieri tot de film ‘Se7en’ met Brad Pitt. Zelfs Unilever geeft zijn Magnum-ijsjes de namen van de zeven hoofdzonden. De morele les van deze hoofdzonden is in de zesde eeuw vastgelegd door paus Gregorius I. Een waarschuwing aan de volgelingen van zijn kerk: ‘Kijk uit, zulk gedrag leidt tot het eeuwige vagevuur!’ Het is een doorwrocht verhaal, ook al geloof je niet in de eeuwigheid. Meebuigen als het riet, minder egocentrisme, meer relativering en discipline. Niet onverstandig.

Meer tekst en uitleg over deze serie -waarom deze vorm, waarom deze kleuren- leest u in ‘De 7 Hoofdzonden‘ in het archief. Daar kunt u ook het artikel van 6 pagina’s downloaden uit Atelier Magazine uit 2011.

Hoofdzonden - Superbia

Hoogmoed

Hoofdzonden - Invidia

Afgunst

Hoofdzonden - Ira

Wraakzucht

Hoofdzonden - Acedia

Luiheid

Hoofdzonden - Avaritia

Vrekkigheid

Hoofdzonden - Gula

Onmatigheid

Hoofdzonden - Luxuria

Wellust